بخت یاور کو کہ عزمِ خانۂ مولا کنم

بخت یاور کو کہ عزمِ خانۂ مولا کنم

چوں غبار راہ در راہش سرِ شیدا کنم

پر گہر زابِ دو دیدہ دامنِ صحرا کنم

کے بود یا رب کہ رو در یثرب و بطحا کنم

گہ بمکہ منزل و گہ در مدینہ جا کنم

بر درِ آن خانہ گریا بم زبخت خویش راہ

چار سو گردش بگردم مثل دور مہر و ماہ

دائما بر آستانِ خانہ سایم ناصیہ

بر کنارِ زمزمہ از دل کشم صد زمرمہ

از دو چشم خوں فشاں آں خانہ را دریا کنم

یا حبیب اللہ بسوئی خود بخواں ایں بندہ را

یا مجیب اللہ اجابت کن برائے حق دعا

یا نبی اللہ بشنو التجائے ایں گدا

یا رسول اللہ بسوئے خویش مارا رہ نما

تاز قرق سر قدم سازم زدیدہ پاکنم

بے تو گر باشم بفردوس بریں باشم خجل

گر روم در باغ بے روئے تو گردم مضمحل

می نماید بے رخت در چشم من گل مثل گل

آرزوئے جنت الما و ابروں کردم ز دل

جنتم ایں بس کہ بر خاک درت ماوا کنم

دل بداغ اشتیاقت چون چراغ افروز شد

وقت شب شد بےخبر دیوانہ اندر روز شد

گاہ در تاب و تپش شد گاہ اندر سوز شد

صد ہزاراں دل دریں سودا مرا امروز شد

نیست صبرم بعد ازیں کامروز را فردا کنم

گربیائی سوئے من قرباں سر راہت شوم

والہ و مفتون حسن غیرت ماہت شوم

بے دل و بے جاں زعشق روئے دل خواہت شوم

خواہم از سودائے تو پا بوس در گاہت شوم

یا بپایت سر نہم یا سر دریں سودا کنم

پیش خود خوانی اگر خیرالبشریک لحظۂ

زندہ گر ددسرورِ خستہ جگر یک لحظۂ

تابساید بر سرپائے تو سریک لحظۂ

مردم از شوق تو معذورم مگر یک لحظۂ

جامیا سرنامۂ شوق دگر انشا کنم