بخت_یاور کو کہ عزم خانۂ_مولا کنم

بخت یاور کو کہ عزم خانۂ مولا کنم

چوں غبار راہ در راہش سر شیدا کنم

پر گہر زاب دو دیدہ دامن صحرا کنم

کے بود یا رب کہ رو در یثرب و بطحا کنم

گہ بہ مکہ منزل و گہ در مدینہ جا کنم

بر در آں خانہ گر یابم ز بخت خویش رہ

چار سو گردش بگردم مثل دور مہر و مہ

دائما بر آستان خانہ سایم ناصیہ

بر کنار زمزمہ از دل بد کشم صد زمزمہ

از دو چشم خوں فشاں آں خانہ را دریا کنم

یا حبیب اللہ بہ سوئے خود بخواں ایں بندہ را

یا مجیب اللہ اجابت کن برائے حق دعا

یا نبی اللہ بشنو التجائے ایں گدا

یا رسولؐ اللہ بہ سوئے خویش ما را رہنما

تا ز فرق سر قدم سازم ز دیدہ پا کنم

بے تو گر باشم بفردوس بریں باشم خجل

گر روم در باغ بے روئے تو گردم مضمحل

می نماید بے رخت در چشم من گل مثل گل

آرزوئے جنت الماویٰ بروں کردم ز دل

جنتم ایں بس کہ بر خاک درت ماویٰ کنم

دل بداغ اشتیاقت چوں چراغ افروز شد

وقت شب شد بے خبر دیوانہ اندر روز شد

گاہ در تاب و تپش شد گاہ اندر سوز شد

صد ہزاراں وے دریں سودا مرا امروز شد

نیست صبرم بعد ازیں کامروز را فردا کنم

گر بیائے سوئے من قربان سر راہت شوم

والہ و مفتون ماہت غیرت ماہت شوم

بیدل و بیجاں ز عشق روئے دل خواہت شوم

خواہم از سودائے تو پا بوس درگاہت شوم

یا بپایت سر نہم‌‌ یا سروریں سودا کنم

پيش خود خوانی اگر خیر البشر یک لحظہ

زندہ گردد سرور خستہ جگر یک لحظہ

تا بساید بر سر پائے تو سر یک لحظہ

مردم از شوق تو معذورم مگر یک لحظہ

جامیاؔ سر نامۂ شوق دگر انشاؔ کنم