احسن اللہ الینا حسنا

احسن اللہ الینا حسنا

بارک اللہ تعالیٰ فینا

نحن فی سکۃ بلدک طفنا

شرف کعبہ بود کوئے ترا

زادھا اللہ تعالیٰ شرفا

زانکہ بد از عشقش سرمست

دلق اندر بغل و کاسہ بدست

دلق انداختہ و کاسہ شکست

زائر کوئے تو از کعبہ گذشت

سرِ کوئے تو کجا کعبہ کجا

کرد فرمان خداوند قدیر

خاکِ ما از مئے الفت تخمیر

عشق ابروئے تو اے مہر منیر

ساخت ہمچوں مہ تو ماشدہ پیر

میل ابروئے تو ام پشت دوتا

عشق را طرفہ مگر بنیاد است

بر لب دوست از و فریاد است

کہ تنم ہمچو و لم برباد است

سرمن غرقہ بخوں افتاد است

تا فتادست ز تیغ تو جدا

مئے بمیناست مگر ساقی نیست

ترقیہ موجود مگر راقی نیست

جز تو از در دمرا واقی نیست

بے تو باجاں گرم باقی نیست

جاں اگر رفت ترا یادِ بقا

نرود نزدِ ا طبا نرود

فکر دار دو مد او انکند

منت ناز طبیباں نکشد

ہر کجا درد دو انیز بود

چو تو بے درد فتادی چہ دوا

یلحق الضیر باصحاب ولا

مابہ الحفظ لاھلِ الاھوا

چوں نعیمؔ است گرفتارِ بلا

داشت در بیت حزن جامیؔ جا

جاء منک بشیر فنجا