نہ تنہا ابروت ز درد دل مجروح نشترہا

نہ تنہا ابروت ز درد دل مجروح نشترہا

نگہ ہم مشتعل کردہ بہ دادن سینہ مجمرہا

پے قتل ہمہ عشاق ابرو ہمچو خنجر ہا

برائے تشنہ کا ماں ہر دو چشماں است گوہر ہا

غلط گفتم چہ نسبت باشد از چشم تو کوثر را

درست ایں است گویم کز مئے وحدت دہ ساغر ہا

چساں گویم رخ پُرنور نو مہتاب بما قادر

بہ پیش نور حق باشد چہ نور مہ و خاور ہا

چو تاب گوہر دندان تو در اشتعال آمد

کریم مطلق از نفرت بہ آب انداخت گوہر ہا

ازاں چنیں کہ رفتی بر فلک از آں زماں ہر شب

فلک در انتظارت دائما بد چشم اختر ہا

چناں از داغہائے سینہ کر دم گلشنے پیدا

کہ ہر گل از گل داغم شدہ رشک صنوبر ہا

شمیم گیسواش در غنچہ دل کردہ ام پنہاں

صبا معذور دارا کنوں زبوئے مشک و عنبر ہا

چہ بگوئی عزیزؔ اکنوں کہ ممکن مدح او باشد

بکیل مشت پیمودن بود آب سمندر ہا