ساقیا دردہ مے لعلے کہ از خویشم برد
ساقیا دردہ مے لعلے کہ از خویشم برد
ویں غبارِ ہستی موہوم از پیشم برد
گوہر فقرم چواز جوی قناعت خوردہ آب
نعمتِ الواں حسد بر نان درویشم برد
گر براہ کعبہ پائے سعی خویش آید بسنگ
رہبر توفیق گیرد دست و بیخویشم برد
جادۂ شرع و مقامِ زہد میخواہم ولے
عشقت از راہم برد نازِ تو از کیشم برد
مطرب ایں بزم باتمکین من دارد خلاف
ہر قدر کم می روم از جائے او بیشم برد
صد نمکداں شور در دل زاں لب معجز نماست
مرہم اعجاز ہم صد خجلت از ریشم برد
ہمچو فائزؔ کردہ ام در منزل تمکیں مقام
ہاں مباد از راہ نفس باطل اندیشم برد
Additional information available
Click on the INTERESTING button to view additional information associated with this sher.
About this sher
rare Unpublished content
This ghazal contains ashaar not published in the public domain. These are marked by a red line on the left.