دل اگر آں جنگ جو بنمود ویراں غم مخور
دلچسپ معلومات
یہ غزل گیا کے لٹریری کلب میں 1898ء کے دوران منعقدہ ایک مشاعرے میں پڑھی گئی تھی، اس مشاعرے میں فارسی اور اردو دونوں زبانوں کے مصرعِ طرح دیے گئے تھے، فارسی مصرعِ طرح „یوسف گم گشتہ باز آید ز کنعان غم مخور“ تھا، مشاعرے میں پڑھی گئی غزلوں کو بابو رام پرشاد اور شرر گیاوی کی نگرانی میں اور شیخ محمد حسین کے اہتمام سے 4 مارچ 1899ء کو مطبع محمدی، گیا سے 28 صفحات پر شائع کیا گیا۔
دل اگر آں جنگ جو بنمود ویراں غم مخور
ہست خود از داغہا رشک گلستاں غم مخور
گر ہمہ گشتند برپائے تو قرباں غم مخور
می رسند از غیب ایجاں سرفروشاں غم مخور
باش تا باشی گر یباں گیر او تو ہم بحشر
شد اگر واعظ بتو دست و گریباں غم مخور
زرد شد گر نخل از بے آئی خود در خزاں
سبز تر سازد چمن را ابرِ باراں غم مخور
قاتلِ سفاک گر شمشیر بر حلقوم زد
کند سازد استخوانت تیغ براں غم مخور
وحشت افزوں می شودبے شبہ از تاریک قبر
در لحد روشن شود داغ عزیزاں غم مخور
آب در دیدہ مگر داں آبلہ بر خیز زود
تیز می گرد دنکِ خار مغیلاں غم مخور
بعد ہر رنج است راحت بگذرد ایام ہجر
یار ساز دگرم پہلوئے تو تاباںؔ غم مخور
Additional information available
Click on the INTERESTING button to view additional information associated with this sher.
About this sher
rare Unpublished content
This ghazal contains ashaar not published in the public domain. These are marked by a red line on the left.
