تہی کن اے دل از پروردۂ خود زود پہلو را

تہی کن اے دل از پروردۂ خود زود پہلو را

کہ آخر ناقہ تا کشتن بود ہمراہ آہو را

نگردد شعر من مشہور تا جاں در تنم باشد

کہ بعد از مرگ آہو نافہ بیروں می دہد بو را

ز آسیبِ صبا آسودہ تا صبحِ ابد باشد

کند شمع از پر پروانہ گر تعویذ بازو را

بنرمی جان ز دست سخت گیراں می بتواں بردن

بہ زیر تیغ ہرگز کس نہ گیرد خامۂ مو را

فلک در گردشست از بہرِ خواب بخت ناسازم

بود در جنبشِ گہوارہ راحت طفلِ بد خو را