اے کہ شد جائے طواف اہل عرفاں کوئے تو

اے کہ شد جائے طواف اہل عرفاں کوئے تو

تا قیامت منزل روح الامیں مشکو ئے تو

داغ حسرت داد بر مہتاب تاباں روئے تو

پنجہ زد بر آفتابِ خاوری گیسوئے تو

رنگ و بو گل یافت در گلشن زرنگ و بوئے تو

کرد حاصل راستی سرواز قدِ دلجوئے تو

کرد حق نازل بشرح حسن خوبت والضحیٰ

سورہ والشمس در تفسیر حسنِ روئے تو

عرش حق می نازد از پا بوسیت بر خویشتن

چوں نگرد دگردنِ گردونِ دوں خم سوئے تو

جابجا در ذکر اوصاف تو قرآں ناطق است

حق گواہی مید ہد در حسن خلق و خوئے تو

زندہ مقتولِ نگاہت بار دیگر کے شود

کے کند حرکت دوبارہ کشتۂ ابروئے تو

رشتۂ خود بست با زلفِ تو در روزِ ازل

خویشتن را زد گرہ جانم بتارِ موئے تو

ہست دستست دستگیر مردم بےدست و پا

زور بازوئے ضعیفان جہاں بازوئے تو

آئینہ کے رونماید گربیاید روبرو

شمع کے گردد مقابل گربہ بیند روئے تو

زندہ گر دد یا محمد سرورؔ خستہ جگر

بعد مردن مرقدش گردد اگردر کوئے تو