مرحبا صلِ علیٰ فخرِ بشر آمدۂ

مرحبا صلِ علیٰ فخرِ بشر آمدۂ

در گلستانِ رسالت گلِ تر آمدۂ

اے کہ از قدس بہ اوصافِ بشر آمدۂ

مظہرِ خاص بعنوانِ دگر آمدۂ

دل و جانِ من و امی و ابی قربانت

اے کہ با روشنی قلب و نظر آمدۂ

ما کہ در ظلمتِ شب بے خود و حیراں بودیم

تو کہ در عالمِ انوارِ سحر آمدۂ

خوشتر از دولتِ بیداری شب آں خوابے

کہ دراں اے مہِ تاباں بنظر آمدۂ

چشمِ رحمت بکشا حالِ زبونم بنگر

در حریمِ دلِ غم دیدہ اگر آمدۂ

بود از نشترِ غم نالہ کناں قلبِ حمیدؔ

اے کہ با مرہم صد زخمِ جگر آمدۂ