گر خزانت کرد ویراں اے گلستاں غم مخور
دلچسپ معلومات
یہ غزل گیا کے لٹریری کلب میں 1898ء کے دوران منعقدہ ایک مشاعرے میں پڑھی گئی تھی، اس مشاعرے میں فارسی اور اردو دونوں زبانوں کے مصرعِ طرح دیے گئے تھے، فارسی مصرعِ طرح „یوسف گم گشتہ باز آید ز کنعان غم مخور“ تھا، مشاعرے میں پڑھی گئی غزلوں کو بابو رام پرشاد اور شرر گیاوی کی نگرانی میں اور شیخ محمد حسین کے اہتمام سے 4 مارچ 1899ء کو مطبع محمدی، گیا سے 28 صفحات پر شائع کیا گیا۔
گر خزانت کرد ویراں اے گلستاں غم مخور
باز می آید بہار از بہر باراں غم مخور
جاں بلب گر آمدی اے دل ز ہجراں غم مخور
جاوداں مانی پئے عمر گریزاں غم مخور
یاد حسنِ سبز خوباں در لحد ہمراہ تست
گر نروید سبز برگورِ غریباں غم مخور
پردہ پوشِ تست اے دل دامن لطف جنوں
وحشتم گر چاک زد جیب و گریباں غم مخور
گر زفرط کاوشم فرسود ایجاں ناخنم
بشکنم بر زخم سینہ صد نمک داں غم مخور
اے اسیر اربند حاجب کرد بابش گو بکن
سیلِ اشکت بشکند دیوار زنداں غم مخور
بلبلا از آمد فصلِ خزاں غمگیں مشو
می رسد اندر چمن فصلِ بہاراں غم مخور
گر گرہ انداخت در کارِ تو اے دل آسماں
مشکلت مشکل کشا سازند آساں غم مخور
پیش من اے جاں بیا تا شانہ در زلفت کنم
گر صبا گیسوئے تو کردہ پریشاں غم مخور
اے دل دیوانہ گشتی سرخرو در عاشقاں
گر سرو رویت شکستہ سنگِ طفلاں غم مخور
داری اندر پردۂ سینہ دلا داغ نہاں
گل نگردد ایں چراغ زیر داماں غم مخور
تیرگیِ دود آہ صبح خبرم می دہد
داغِ دل را نالہ کردہ کار سوہاں غم مخور
بہ ز زہد خشک صد گونہ چنیں تر دامنی
گردد آہن ترد لاگر چشم گریاں غم مخور
باش تا برپا شود طوفاں نوح اندر جہاں
از کمی اشک خود اے چشم گریاں غم مخور
ہست مشہور ایں مثل اے حشرؔ جانست را جہاں
جاں بلب گر آیدت از رنج چنداں غم مخور
Additional information available
Click on the INTERESTING button to view additional information associated with this sher.
About this sher
rare Unpublished content
This ghazal contains ashaar not published in the public domain. These are marked by a red line on the left.
