جان پیش تو ہر ساعت می‌ ریزد و می‌ روید

جان پیش تو ہر ساعت می‌ ریزد و می‌ روید

از بہر یکی جان کس چوں با تو سخن گوید

ہر جا کہ نہی پائے از خاک بروید سر

وز بہر یکے سر کس دست از تو کجا شوید

روزی کہ بپرد جان از لذت بوئے تو

جان داند و جان داند کز دوست چہ می‌ بوید

یک دم کہ خمار تو از مغز شود کمتر

صد نوحہ بر آرد سر ہر موئے ہمی‌ موید

من خانہ تہی کردم کز رخت تو پر دارم

می‌ کاہم تا عشقت افزاید و افزوید

جانم ز پی عشق شمس الحق تبریزی

بے پائے چو کشتی‌ ہا در بحر ہمی‌ پوید