روزِ ہجران تو می سوخت مرا حسرت وصل

روزِ ہجران تو می سوخت مرا حسرت وصل

در شبِ وصل تو اندیشہ ز ہجرانم سوخت

ہیچ گہ چرخ جفا پیشہ نمی ساخت بمن

شکرِ ایزد کہ ز راہ شرر افشانم سوخت

رحمت از بہرِ عذابم کمش اے نار جحیم

کہ سراپائے مرا خجلت عصیانم سوخت

شرر دوزخ جانتاب بسے بود بلند

چوں مقابل شدہ باسینۂ سوزانم سوخت

برگ و جمعیت دیوان جزا برہم خورد

جنت از حسنِ تو و دوزخ از افغانم سوخت

باز آں بسترِ خارست و ہماں بالشِ سنگ

سرِ شوریدۂ من زانوئے یارانم سوخت

بزم افروز شبستاں نشدم آر شمعم

نجت خوابیدہ سرِ خاکِ شہیدانم سوخت

دل پروردد خونناب جگر سوخت مرا

آنکہ یک عمرہا و ساختہ ام آنم سوخت

ہر نگہ کاں بتِ ترسا بچہ درکارم کرد

آتشے بود کز و خرمن ایمانم سوخت

گو نسیمے کہ ز یثرب و زد و سبز کند

خاست از ہند سمومے کہ گلستانم سوخت

گرز آتش سخنی ہیچ کسالم نفزود

لیکن آزردہؔ از و جان حسو دانم سوخت