نور اول کرد تا صبح ازل جلوہ گری

نور اول کرد تا صبح ازل جلوہ گری

جلوہ گر شد زو سپہر و ماہ و مہر و مشتری

ناز رب العالمیں شد رحمت للعالمیں

تازہ جاں آمد بہ جانِ مردم و دیو و پری

چوں برنگ آمد شد احمد در بہ بیرنگی احد

میم حائل درمیانِ بندگی و داوری

ہمچو خورشید آشکارا بر فلک شق القمر

چند گویم معجز اتش چوں شمارِ اختری

جلوہ گاہ او زمین و سیر گاہش آسماں

لامکاں آرام گاہ لا یزالی گوہری

رفعت شانش عیاں است از شبِ معراج او

گربہ سبحان الذی اسریٰ بعبدہ بنگری

شہسوارِ آسماں پیما براقِ برق سم

یافت از خلاق عالم بر دو عالم بر تری

گر کند پرواز در اوج علو شان او

روح اعظم را کجا یارائے بال طائری

طائران سدرہ را خود سدرہ باشد منتہیٰ

منتہائے سیر گاہش لامکاں در برتری

کمترین بندگانت بندگاں را می دہد

دولت دارائی و داریِ اسکندری

جوہر اول توئی اے مظہر اولیٰ عقول

قاسم فردوسی و ساقی حوض کوثری

لن ترانی میرسد از طور موسیٰ را جواب

من نہ گوئم رب ارنی خود تو رحمت مظہری

قابلاؔ مقبول شد در بندگان آنجناب

یا بہ القاب بلالی یا خطاب قنبری