خوشا روزے کہ مہمانم تو باشی
خوشا روزے کہ مہمانم تو باشی
رفیق و مونسِ جانم تو باشی
بآں لعلیں لبانِ عیسوی دم
دوائے دردِ پنہا نم تو باشی
چہ باشد گر بہ وقتِ جاں سپردن
بہ بالیں شمع سوزانم تو باشی
مرا در کوئے جاناں می کشد دل
خداوندا نگہبانم تو باشی
مرا باجان و ایماں نیست کارے
کہ ہم اینے وہم آنم تو باشی
نگاہے از کرم بر حالِ اصغرؔ
محمد نورِ ایمانم تو باشی
Additional information available
Click on the INTERESTING button to view additional information associated with this sher.
About this sher
Close
rare Unpublished content
This ghazal contains ashaar not published in the public domain. These are marked by a red line on the left.
