دلم ز عہدۂ عشقت بروں نمی آید
بجائے ہر سر موئے مرا دلے باید
رواں شود ز لبم چشمہ ہائے آبِ حیات
چو نامِ دوست مرا بر سرِ زباں آید
ہزار بار بشویم دہن بہ مشک و گلاب
ہنوز نام تو بردن مرا نمی شاید
زہے خستہ صباہے کہ وقتِ بیداری
ہمامؔ روئے تو بیند چو دیدہ بکشاید
Additional information available
Click on the INTERESTING button to view additional information associated with this sher.
About this sher
Close
rare Unpublished content
This ghazal contains ashaar not published in the public domain. These are marked by a red line on the left.
