خبر داری غمت چہ_کردہ جان_نا_توانے را

خبر داری غمت چہ کردہ جان نا توانے را

صدائے نالہ و شیون گرفتہ آسمانے را

ز من دوری روا باشد نہ چوں تو دل ستانے را

کجا بودی کہ امشب سوختی آزردہ جانے را

بقدر روز محشر طول دادی ہر زمانے را

خورد ہر کس کہ تیر غمزہ بے تاب و تواں گردد

نہ یابد باز آں رازے کسے باور میاں آرد

حدیث لذت آں با تو گفتن خوب می‌‌ شاید

سوالے کن ز من امروز تا غوغا بہ شہر افتد

کہ اعجاز فلانے کرد گویا بے زبانے را

ہوا دارند گر سودا آں زلف خوش ادا خوبست

بہ جاں بازی اگر کوشند جور ناروا خوبست

متاع عشق را گوئیم جنس بے بہا خوبست

بہ ہر نرخے کہ می گیرند اخلاص و وفا خوبست

پس از عمرے گذار افتاد بر ما کاروانے را

تلاش تو بکعبہ زاہداں را ایں ہمہ خامیست

بہ جائے کہ بہ موسیٰ جلوہ دادی عشق را وادیست

نہ خواہد یافت او راہت کہ از درد طلب خالیست

کتاب ہفت ملت گر بخواند آدمی عامیست

نخواند تا ز خبر و آشنائی داستانے را

جمال دلفریبت آں کہ دل ہا از بغل رفتند

فسون چشم فتنہ زا کہ سرگرم فغاں گشتند

وفا را ایں بود شیوہ سر تسلیم خم کردند

بعشاق اشک گرم و رنگ زرد از بہر آں دادند

کہ از استغنا فرود آرند مستغنی جوانے را

خیالات پریشاں را خروج از طبع‌‌ محزوں کن

بہ شکر وصلت لیلیٰ مسرت ہمچو مجنوں کن

تمام شوق سجدہ ہا بہ ایں درگاہ اکنوں کن

دلا سیلاب خوں را از شگاف سینہ بیروں کن

کہ امشب سودہ ام بر دیدہ خاک آستانے را

فتادہ بود در کوئے کسے زخمیٔ فتنہ خو

مگر باشد کسے بیدلؔ مرا آمد ز الفت بو

رسیدم چوں بہ نزد او دعا کردم بہ جان او

نمی دانم نظیریؔ کیست چوں می آمدم زاں کو

بہ حال مرگ دیدم بر سر رہ ناتوانے را