پد

صحبت عمدہ کی فقرا کو جیوں شہد میں زہر سمونا ہے

صحبت عمدہ کی فقرا کو جیو شہد میں زہر سمونا ہے
خواہش دولت کی اس کو تو لا حاصل عمر کا کھونا ہے

کوی دلدار

پد

ایجو ناد دریاؤ تاپئے تن جہاج کینیں امڑی پھر لاگے ری چونپ ڈھرن

ایجو ناد دریاؤ تاپئے تن جہاج کینیں امڑی پھر لاگے ری چونپ ڈھرن
سر کے بردوان کینے اچرا کے بین تاپے گنی لاگے تان ترن

بیجو باورا

فارسی کلام

اے ز دردت بے دلاں را بوئے درماں آمدہ
یاد تو مر عاشقاں را مونس جاں آمدہ

پیر انصار

فارسی کلام

در کسوت نو آمدہ آں دلبر زیبا ہر شام و پگاہے
گہہ مہر درخشندہ بہ روئے ہمہ دنیا گہہ صورت ماہے

شاہ نیاز احمد بریلوی

فارسی کلام

آمدہ بہ قتل من آں شوخ ستم گارے
ایں طرفہ تماشہ بیں ناکردہ گنہگارے

منیر

فارسی صوفی شاعری

بخوبی چو گل بے نظیر آمدی
بہر صورت دل پذیر آمدی

اکبر وارثی میرٹھی

فارسی صوفی شاعری

نہ شناختی بہ کجا روی ز کجا بایں سفر آمدی
تو خراب نشہ کیستی کی ز خویش بے خبر آمدی

خواجہ میر درد

فارسی کلام

چوں از حریم حسن شہ جاں بر آمدہ
شور‌ و فغاں ز عالم امکاں بر آمدہ

شاہ علیم اللہ صفی

فارسی کلام

باز امروز بصد ناز و ادا آمدہ ای
چشم بد دور کہ غارت گر ما آمدہ ای

غلام حسن بیتھوی

رباعی

اے آمدہ از عالم روحانی تفت
حیراں شدہ در پنج و چہار و شش و ہفت

عمرخیام

فارسی کلام

با رخ روشن و با زلف دراز آمدہ ای
دل من بہ او فدایت بہ چہ ناز آمدہ ای

کیفی چریاکوٹی

فارسی کلام

چوں یار بہ بزم آمدہ پوشیدہ نقابم
پس کس نبود حاجب او غیر حجابم

شاہ نیاز احمد بریلوی

مثنوی

سید ہجویر مخدوم امم
مرقد او پیر سنجر را حرم

علامہ اقبال

غزل

خاکساری سے ملا کرتا ہے رتبہ کیسا
پِس کے عزت کو پہنچ جاتا ہے سرمہ کیسا

صبیح عمادی

غزل

جس کو تری تلاش تری جستجو نہ ہو
رسوائے دہر در بدر وکو بہ کو نہ ہو

صبیح عمادی

فارسی کلام

اے کہ از ہر شکل و ہر صورت پدیدار آمدی
مظہر‌ خود خود شدی و خود باظہار آمدی

امیر حسن علا سجزی

فارسی صوفی شاعری

سوارہ آمدی و صید‌ خود کردی دل و تن ہم
کمند عقل بگسستی لجام نفس توسن ہم

امیر خسرو

فارسی کلام

تو سلطان صاحب سریر آمدی
علیٰ کل شئ قدیر آمدی

جامی

نعت و منقبت

میدانِ کار زار کے صفدر حسن حسین
ایوانِ خارجی پہ ہیں خنجر حسن حسین

مصباح الحق عمادی

فارسی کلام

مفلسانیم آمدہ در کوئے تو
شیٔا لللہ از جمال روئے تو

امیر خسرو